Uitzicht vanuit de boot

Vannacht is er een leuk bootje binnen komen lopen… Het is een Orma 60.
image

Voor de niet zeilers: 20 meter lang en bijna 17 meter breed.  Een echt racemonster waar je binnen helemaal niets hebt.

Foto’s van de Kaap Verdische eilanden

Foto’s van de afgelopen weken. Speciaal voor Klaas ook nog een foto van een haai en een stonefish!
De haai!

Mindelo

Na een rustige dag inpakken wordt het tijd om Margriet en Roos naar de kant te brengen. We komen Florian en Martine van de Esparanza tegen bij het uitladen van de koffers in het dinghy-dok. We lopen naar een taxi toe en het volgende moment zitten Roos en Margriet al achterin een pickup en rijden ze weg. Opeens weer met z’n tweetjes. Dat is raar…
Dag Margriet en Roos
Gelukkig verzacht een lekker biertje het afscheid en zitten we nog een beetje beduusd van het snelle afscheid in de bar samen met Florian en Martine.

De volgende dagen hebben we Mindelo leren kennen, lokale marktjes, een goede pizzeria, heerlijke bakker en natuurlijk de vismarkt.

Woensdag waren we van plan met een groepje naar Sao Antao te gaan, daar een nacht te blijven en de volgende dag de ferry weer terug naar Mindelo te nemen. Vol goede moed de wekker om 05.00 uur gezet om de vroege ferry te pakken. Na lang wachten bij de ferry terminal blijkt dat de ferry van 7.00 uur niet vaart, die van 08.00 uur vaart misschien wel, maar de lijst waarop je je kan inschrijven is binnen no time vol. Aangezien er zo goed als geen wind is besluiten we om met Equinox naar de overkant te varen om toch onze wandeling te kunnen maken. Dat ging perfect! Er was een mooi zwart strandje achter de pier en een drijvende steiger waar de bijboot konden achterlaten. Nina van de Makaio was al aan het onderhandelen met een taxi en na een korte wandeling door een gloednieuwe ferry terminal reden we richting de caldeira. Het is een prachtig en fascinerend landschap, van een vulkanisch kaal op zeeniveau gaat het over in een soort steppe. Weer hoger komen naaldbomen waarna we door mooie groene “alpenweiden” rijden. Op de top van de krater-rand stappen we uit en begint onze tocht door de krater, een groene kom met ezels, geiten en kalfjes waar van alles verbouwd wordt.
Krater
Nadat we de krater doorkruist hebben en weer op de krater-rand staan kijken we uit over Sao Antao in een prachtige witte wolk. Er loopt een zigzag pad naar beneden via een hele steile wand. Zigzag naar beneden
We moeten nu ruim 1200 meter naar beneden wandelen om weer op zee-niveau uit te komen. De eerste stukken hebben we nog niet heel goed zicht, maar naarmate we lager komen wordt het ook wat helderder en kunnen we over het dal uitkijken naar Paul, ons einddoel van de wandeling.
Uitzicht naar Paul
Elk plekje op de steile wand waar een terras kan zijn wordt gebruikt voor het verbouwen van bananen, tomaten, meloenen, papaya, mispels, koffie, sinaasappelen, mais, kool, koriander, suikerriet… te veel om op te noemen. Marcel heeft wat verse mispels gekocht, Nina sinaasappelen en wij wat vers gebrande koffie bonen en een potje guave jam. Boerenhuisje
Uitzicht naar boven
Na 5 uur naar beneden wandelen zijn we weer bij de zee en hebben we eindelijk weer rust. Nu nog even op het terras wachten op de taxi die ons terug brengt naar Porto Novo. Op hoge snelheid scheuren we over de kronkelwegen door het mooie landschap.Terras aan zee
Achterin de pick-up taxi
In de schemering halen we het anker op en varen de 8 mijl terug naar Mindelo. Als we de ankerbaai van Mindelo weer binnen varen is het ondertussen al weer helemaal donker en ankeren we met 8 kapiteins aan boord.
Equinox in Porto Novo

Donderdag was een rustdag. Zelfs de zwitsers hadden spierpijn. Wel nog even naar het dorp geweest om brood en vis te halen. Edith bleef op de boot. Tijdens de zoektocht naar een thermometer (om yoghurt te maken) biedt iemand mij aan om me te helpen. Ik loop met hem mee en krijg de autosleutels in mijn hand gedrukt, of ik kan rijden. (het was al meer dan 6 maanden geleden dat ik zelf gereden had) We zijn door Mindelo gereden naar een winkel die verschillende thermometers had! Wel spannend… En weer terug gereden naar het centrum met thermometer. Die avond samen met de Feeks twee prachtige oranje met blauw gestippelde groupers op de Cobb gelegd na een paar goed belegde hamburgers.

Voorlopig is het weer er nog niet naar om te vertrekken. Misschien in de loop van volgende week krijgen we wat wind.

Sao Nicolau, Santa Luzia en Sao Vicente…

Donderdagochtend opgestaan om 5 uur. Het was nog helemaal donker. Even koffie en een paar broodjes, de boot klaar maken voor vertrek en bij het eerste daglicht varen we weg van Boa Vista. Tegelijk met ons vertrekt er ook een catamaran. De wind is enigszins vlagerig en we wisselen de hele dag tussen fok en screecher bij het grootzeil. Ergens halverwege zien we dolfijnen! Een hele groep komt springend naar ons toe en spelen rond de boot en in de boeggolven. Om 12 uur hebben we al weer land in zicht, maar het duurt nog een hele tijd voordat we echt in de buurt van de bestemming aan de andere kant van het eiland komen. Als we de zuidpunt van het eiland ronden, zie we de cat een rif zetten en wij volgen hun voorbeeld. Net voorbij de kaap wordt de wind erg vlagerig en draait alle kanten op. Het is helemaal afhankelijk van de heuvels en valleien op het eiland waar de wind vandaan gaat komen. Vlak voordat we bij Porto do Tarrafal, de eindbestemming voor de dag, zijn valt de wind helemaal weg en laten we de zeilen zakken. De catamaran loopt voor ons binnen en wij ankeren naast hun. We hebben foto’s van elkaar genomen en die avond borrelen we gezellig even bij hun aan boord en wisselen de foto’s uit. Sao Nicolau ziet er vanaf de boot erg mooi uit met steile kliffen en hoge bergen, maar in de haven is het erg warm omdat er geen wind is en volgens de verhalen kun je er beter niet zwemmen omdat er haaien zouden zitten door de visverwerkingsfabriek in het dorp. We beslissen dan om toch maar door te gaan naar Santa Luzia, 1 van de onbewoonde eilanden tussen Sao Nicolau en Sao Vicente in. We ankeren voor een heel erg lang strand. Volgens de pilot zijn hier “willywaws”… Nu weten we wat dat zijn… Soms is het windstil, dan een heel erg harde vlaag van links, dan van rechts, van voor en dan van achteren. De boot wordtn alle kanten op geslingerd. Het anker zit goed vast, maar de rukken aan het anker en het schrapen van de ankerketting over een paar rotsen maakt het slapen hier wel erg onrustig. Zaterdagochtend gaan we eerst snorkelen in deze prachtige, heldere baai. Meteen onder de boot zien we al een grote grouper en scholen kleinere visjes. Even verderop, richting kust, roept Roos ineens enthousiast “een haai”. Renzo en Edith zwemmen zo snel mogelijk richting Roos om mee te kijken, Margriet zwemt zo snel mogelijk richting de boot om er binnen no time op te klimmen! Nadat wij de haai bewonderd hebben onder de richel in een rots, zijn we Margriet kwijt maar die blijkt dus al op de boot te zitten. We wisten niet dat ze zo snel kon zwemmen… Wij gaan verder en kijken nog even rond op het strand. Volgens mij 1 van de mooiste plekken op de wereld. Terug naar de boot gaan we via een andere route en daar vinden we nog een grote angelfish en een stonefish. Bij de boot halen we nog even de ankerketting tussen de stenen vandaan en dan is het echt tijd om te vertrekken. We hebben een mooi zeiltochtje naar Mindelo langs de noordkust van Sao Vicente en we komen weer in de bewoonde wereld. Mindelo geeft echt een stadsgevoel na alle dorpen die we gezien hebben op de Kaap Verden. Ook zijn hier weer veel andere cruisers die zich aan het voorbereiden zijn op de oversteek. Bij het ankeren zien we de Makaio van Ken en Nina (eerder mee ge-BBQ-ed op Graciosa) en de Feeks meteen. Als we naar de kant gaan, gaan we even bij de Feeks langs en krijgen we ook de plaatselijke informatie over waar we de dinghy kunnen achterlaten en waar de beste pizza te krijgen is. Margriet en Roos trakteren ons op pizza als laatste avondmaal samen. Zondag moeten ze weer inpakken en vertrekt hun vliegtuig naar Sal waar ze nog een dagje hebben voordat ze terugkeren naar Nederland. —– At 24.11.2013 12:22 (utc) our position was 16:53.01N 024:59.69W

Boavista experience

Afgelopen dinsdag was het een drukke dag! We hebben boodschappen gedaan:) Op het strand voor het dorpje zijn we geland met de dinghy en zoals we tijdens het kitesurfen hebben geleerd de boot niet op het strand getrokken maar met een lang touw aan ons kleine dinghy ankertje gehangen. Net buiten de surf zodat de boot niet op het strand wordt gesmeten. Eerst met Roos en Margriet bij de vliegmaatschappij gevraagd of ze hun tickets nog moesten uitprinten, dit was gelukkig niet het geval dus konden we verder ons boodschappenlijstje afwerken. Een paar supermarktjes gevonden die samen alles hadden wat we wilden. Daarna verse broodjes bij de bakker gehaald en op naar de vismarkt. We werden herkend en gelijk geclaimed… Er lag prachtige yellowfin tonijn waar we weer twee lekkere plakken van hebben gekocht. Nog ff benzine halen en op naar de dinghy. Margriet en Roos lagen op het strand al weer op ons te wachten. Het plan was om na de boodschappen te gaan kitesurfen. Eerst zou Roos een tweede poging wagen om vanaf de boot te starten. De lijnen van de bar in twee emmertjes “uitgelopen”, kite opblazen, achter de boot en dan de kite vieren met een vislijntje…. Leek goed te gaan, maar de kite was toch een beetje te slap, weer binnengehaald, wat lucht erbij en via de grijze lijntjes weer laten vieren. Het leek allemaal perfect te verlopen. Hop Roos in het water en dan maar proberen de kite in de lucht te krijgen… nog een keer proberen maar de kite wilde niet echt omhoog. Op het laatst ging de kite een beetje de lucht in, maar niet goed genoeg. Hierna lukte het helemaal niet meer en dreef Roos richting Brazilie. Omdat de kite van Bouwe is hebben we haar toch maar opgehaald:) Tijdens het binnenhalen van de kite in de dinghy hadden we de lijntjes los gemaakt en dachten dat Roos die zou opwinden om de bar. MAAR ze had de safety gebruikt toen de kite erg hard trok en dan blijkt het zo te zijn dat de alleen nog maar dat grijze lijntje aan je trapeze hebt zitten, de bar en de andere touwtjes waren zoek… Na een paar keer dreggen met het anker zonder succes zijn we langzaam naar de boot gevaren en gelukkig zag Edith een lijntje drijven. Toen we ze wilden binnen halen bleek de bar voor anker te spelen, maar gelukkig hebben we alles weer veilig binnen kunnen halen. Na deze oefening was het BBQ tijd, aardappeltjes in de Cobb, tonijn er boven op…wat kan het leven toch lekker zijn. Woensdag ochtend zijn we gelijk na het ontbijt wel gaan kiten, vanaf het strand! Het was een vlagerige dag, maar we hebben weer veel gevoel voor het body-draggen kunnen krijgen en mooie filmpjes gemaakt van Roos die naar de Equinox gekitesurfd is. Aankomen bij de boot lukt dus al wel. Donderdag ochtend gaan we heel vroeg weg om nog in het licht op Sao Nicolau aan te komen. —– At 20.11.2013 20:44 (utc) our position was 16:09.90N 022:55.17W

Kitesurfen enzo op Boa Vista

Vrijdag en zaterdag was er niet genoeg wind om lekker te kunnen kitesurfen, dus we zijn eerst maar eens gaan snorkelen naar het anker en het nabijgelegen rifje. Heel veel visjes bij het rif, hele scholen geel-gestreepte vissen, papegaaivissen, doktersvissen en nog veel meer. Daarna was het tijd om even het dorpje te gaan bezichtigen en wat inkopen te doen. De dinghy van de buren had motorproblemen, dus hebben we ze naar het dorp gesleept en zijn beide dinghies het strand op gesleurd. Zo kunnen ze zelf terugroeien wanneer ze willen, terug gaat namelijk veel makkelijker met de wind mee. Door het dorp lopend komen we bij een grote vismarkt met prachtige tonijnen en andere soorten vis. Bij 1 van de verkoopsters hebben we dikke moten tonijn en sereh (tonijnachtig maar dan wit) af laten snijden voor de BBQ. Verder lopend komen we bij de groentemarkt, het ziet er allemaal goed uit en we kopen wat courgettes en komkommers. Dan nog even langs een aantal supermarktjes voor de andere levensmiddelen. De sfeer op straat is hier erg relaxed. Er wordt wel overal gevraagd waar je vandaan komt en daarna proberen ze je wat souveniers te verkopen, maar met een glimlach kun je zo weer verder als je dat wil. We drinken nog even wat bij het barretje op de pier bij het strand en dan terug naar de boot voor een vroege BBQ. ‘s Avonds hebben we een borrel bij de buren als bedankje voor het naar de kant slepen. Het zijn 3 fransen, de eigenaar en 2 opstappers die een stuk meevaren als bemanning. Ze spreken allemaal meerdere talen, heel bijzonder voor fransen… Ze hebben verschillende soorten lokale rum gekocht en lekkere hapjes gemaakt. Erg gezellig, zo kunnen we wel vaker buren een lift geven ;-). Zaterdag zijn we naar het kleine onbewoonde eilandje gegaan. Er staat een oude burcht op en misschien zouden er schildpadden zijn op het strand. Tijdens de wandeling hebben we geconstateerd dat de plantjes erg hardnekkig zijn en heel erg scherpe doorns hebben die door je slippers heen prikken. Heel veel hagedisjes zien wegschieten, maar geen schildpadden gezien. Misschien waren de gaten in het strand van uit het ei gekropen schildpadjes, wie weet… ‘s Avonds weer lekker BBQ-en op de boot en vanuit de boot zien we de mooiste zonsondergang in jaren! Een volledige zon die de zee in zakt en als de zon net onder is een green flash! We hebben er een foto van, maar het haalt het niet bij de realiteit. Zondag was het dan eindelijk zo ver, tijd om te gaan kitesurfen. Al de spullen verzameld en naar het mooie witte strand waar al enkele kitesurfers bezig waren. Even een goede plek vinden om de dinghy te landen in de surf zonder dat we omslaan en we sleuren de dinghy weer boven de vloedlijn. Blazen de kites op, sluiten de lijntjes aan. Renzo en ik gaan eerst maar eens oefenen op het strand met de 9-meter kite. Roos stapt zo op haar plankje, surft meteen weg en ontmoet even later een schilpad die toch maar onderduikt. Roos kan heerlijk heen en weer surfen en wat truckjes oefenen en ondertussen zijn Renzo en ik onze oefeningetjes van de les aan het herhalen. Deze kite reageert heel anders dan wij gewend zijn, dus we hebben er nog wel wat moeite mee. Vooral het lanceren vanuit het water lukt niet goed en dat is vooral lastig als je niet meer kan staan en meegesleurd wordt door de kite. Het is duidelijk dat we nog wat meer moeten oefen en dat doen we vandaag. Als we moe zijn van het surfen en kiten strijken we neer bij de strandbar en willen we daar graag wat eten. De keuken gaat pas om 7 uur open en daar wachten we dan maar een paar uurtjes op. Het is een heerlijke plek in de schaduw, een heel lief jong hondje dat aan je voeten gaat liggen en om ons heen speelt. In het restaurant is nog een lokaal feestje bezig en er valt genoeg te zien en te beleven om dat wachten kort te laten lijken. Na het eten gaan we bij volle maan terug naar de boot, moe en voldaan, het hondje kwam even dag zeggen aan het strand.

Boavista

Afgelopen woensdag hebben we uitgeklaard bij de politie in Sal, boodschappen gedaan en de boot klaargemaakt voor een zeiltochtje. 4 mijl wel te verstaan, naar de volgende baai in het zuiden. Het was een relaxed tochtje, genoeg wind zo rond het eiland. In de baai lag niemand en het waaide op die plek flink door, niet heel rustig maar wel goed voor de accu’s. We hebben geprobeerd om de kite op te laten vanaf de boot. Dat was een hele onderneming. Hoe loop je 20 meter lijntjes uit zodat ze niet in de knoop of verdraaid raken? Daarna de kite op het net opblazen… De lijntjes vastmaken, de kite in het water leggen en weg laten drijven. Roos goed vasthouden en zelfs aan de boot binden, en dan blijken de buitenste stuur lijnen gedraaid te zitten met de binnenste power lijnen. Dus de kite maar weer binnen halen, de lijntjes opnieuw “kammen” en nog een keer proberen. Deze keer hadden we de kite op zijn kop op het water gelegd wat niet de beste keuze bleek te zijn, op het water ging de kite rollen met een echte kite knoop als gevolg. Niet gekite, maar wel leuke foto’s. Nu weten we wel hoe we het de volgende keer gaan proberen! Donderdag zijn we naar Boavista gevaren, in het begin veel wind en onder het eiland wat ongemakkelijke kruisende golven, maar alles went:) Veel vliegende vissen gezien, maar zelf niets gevangen jammer genoeg. Bij Sal-Rei aangekomen is er een prachtige ankerplek beschut door een groen eilandje met aan de oostkant een prachtig wit strand waar we kites in de lucht zien hangen. Dat belooft wat voor vrijdag! —– At 15.11.2013 9:25 (utc) our position was 16:09.90N 022:55.17W

Het bezoek is gearriveerd!

We waren ze bijna voorbij gelopen, maar gelukkig herkenden ze ons aan onze oranje spullen! Na 3 uur vertraging zijn Margriet en Roos veilig geland op Sal. Nu ff bijkomen en dan lekker zwemmen. —– At 12.11.2013 17:59 (utc) our position was 16°45.23’N 022°58.75’W

Druk druk druk :)

Vandaag komen Margriet en Roos aan op Sal. De logeerkamer hebben we helemaal leeg gehaald, boot opgeruimd dus laat het bezoek maar komen! Afgelopen zondag hebben we samen met de crew van de Esperanza een stempel in het paspoort gehaald op het vliegveld. Daar moesten we opeens wel een visum a 25 euro per persoon betalen. Dit was niet zoals in de pilot was beschreven. Na veel doorvragen en taalbarrieres hebben we toch maar betaald, maar wel in de lokale valuta wat dan weer een probleem was, want ze had al euro’s opgeschreven op de kwitantie. Hierna met z’n allen weer in het busje terug naar Porto da Palmeira, lekker een hapje gegeten met een biertje erbij (die foto is al gepost op de site). Na het eten kwam de man van het busje weer langs dat hij met zijn baas had gebeld en dat wij niet voor een visum hoefden te betalen. Met z’n allen weer in het busje naar het vliegveld… Het bleek dat de crew van de Agapes (een franse boot) niet voor een visum betaald hebben en zij kwamen in ons 2e busje mee terug naar Porto da Palmeira, maar geld terug geven kon alleen de baas en die was er niet op zondag. Dus waren we voor niets naar het vliegveld gekomen. Maar het busje moesten we natuurlijk wel betalen. Dat zet je aan het denken..:) Vandaag dus weer naar het vliegveld en kijken of het nu wel lukt, we waren toch al van plan om Roos en Margriet op te halen. —– At 12.11.2013 9:46 (utc) our position was 16°45.24’N 022°58.75’W

Porto da Palmeira

We zijn legaal op de Kaap Verden! En om dat te vieren eten en drinken we wat samen met de crew van de Esperanza bij het lokale internet café. 

image