Naar Georgetown of toch maar niet…

Het is niet zo’n heldere dag. We twijfelen om te gaan snorkelen bij de twee blue holes bij ons in de baai of naar Georgetown te verhuizen. Eerst zouden Ren en Ashley (de voormalig wereldkampioene free diving) nog even op bezoek komen om onze boot te bekijken, ze willen hun monohull graag inruilen voor een cat of een tri. Na hun bezoek besluiten we toch maar om te vertrekken. Maar als we net aan het varen zijn begint het te betrekken. Een paar rommels verder besluiten we om toch maar weer naar Long Island te gaan, we hebben geen haast en helemaal geen zin om in een onweersbui te belanden. Zo gezegd zo gedaan, de zeilen ingerold en in een baaitje twee mijl noorderlijk van onze vorige plek het anker ingetrokken in prachtig wit zand. We liggen nog maar net als de wind aantrekt, 90 graden draaid en opeens heel koud wordt. Gelukkig ligt het anker goed en als de bui over is getrokken liggen we niet meer aan lagerwal. Met wat vellen van de kip zijn we langzaam krabbetjes aan het voeren. Het is heel grappig als je de lijn binnenhaalt en er een kleine krab aan het vel zit te eten. Hij is zeker niet van plan om los te laten en als we de lijn een beetje vieren zie je hem wegzwemmen met het stuk vel. Na een fotosessie laten we de krab maar lekker verder eten. —– At 29.4.2014 23:57 (utc) our position was 23:22.97N 075:09.97W

Blue hole

Nu weten we wat een blue hole is en vooral ook hoe fascinerend het eruit ziet. Dean’s blue hole is een ‘put’ met ongeveer een diameter van 20 meter aan de oppervlakte en is 202 meter diep. Op zo’n 10 meter diepte wordt de diameter al veel groter en heb je een soort overhang waar veel vissen onder schuilen. Nog dieper lopen er waarschijnlijk gangen naar de oceaan, maar dat hebben we niet kunnen zien al snorkelend. Vanaf Salt Pond, waar de boot ligt, is het zo’n 50 km naar Dean’s blue hole, te ver om te lopen of fietsen. En aangezien er maar 1 weg van noord naar zuid loopt op Long Island kunnen we er heen liften. De eerste auto die voorbij komt stopt ook meteen en we kunnen achterin de laadbak van de pick up mee. Dan stappen we uit als zij op haar bestemming is. Na 10 minuten lopen komt er weer een auto voorbij en die neemt ons weer een stukje verder mee. Het is zondag en heel erg rustig op de weg. Het is maar goed dat iedereen je hier meeneemt, anders kwamen we echt nergens. In totaal hebben we 5 liften nodig om bij de blue hole te komen, allemaal gezellig gebabbeld met de bestuurder. De Bahamianen zijn echt super vriendelijk. Al snorkelend hebben we de blue hole helemaal voor ons zelf. Als we net uit het water komen, arriveren de free-divers van de boot naast ons voor een training. We volgen mee wat ze aan het doen zijn en hoe het allemaal werkt dat free-diving. Weer wat geleerd… Aan 1 kant van het blue hole zijn zo’n 15 meter hoge rotsen waar je van af kan springen. Ook dat heeft Renzo uitgeprobeerd en daarna is het tijd om terug te gaan. Gezien de hoeveelheid auto’s op de weg kan het lang duren voordat we een lift hebben, denken we. Maar nog voordat we op de hoofdweg zijn, hebben we een lift. Ze hebben zelfs kussens achterin de pick up liggen dus we zitten er goed bij. Onderweg worden wat struiken geplukt voor kruidenthee. Stoppen we bij hun huis, pikken nog iemand op en krijgen nog wat te drinken en worden vervolgens helemaal naar Salt Pond gebracht. We hebben echt geluk. —– At 28.4.2014 14:08 (utc) our position was 23:20.99N 075:08.04W

Long Island

Na nog een rustig dagje afwachten op mooier weer zijn we zaterdagochtend vroeg vertrokken uit WaterCay. We waren eerst van plan om via Hog Cay een hele ondiepe passage naar Exuma te nemen. Logistiek kwam dit niet zo goed uit met hoogwater heel vroeg en in de loop van de avond. Daarom hebben we besloten om wat verder om te varen en via de Comer Passage tussen de banken door naar Long Island te varen. Bij vertrek was de zon net hoog genoeg om de ondieptes in de ankerbaai te zien. Als de zeilen gehesen zijn gaan we een vers gebakken broodje eten, terwijl die worden klaargemaakt gooi ik alvast de hengel uit, het eerste stukje hebben we nog relatief diep water. Als Edith met de broodjes buiten komt begint opeens de molen te ratelen. Zij schrikt zich rot omdat ze niet wist dat de lijn uitgegooid was. Op de vislijn kunnen we een hoge a spelen! Met heel veel moeite krijg ik de vis langzaam maar zeker bij de boot maar er is heel veel lijn afgerateld. Het blijft zo zwaar gaan dat we vrezen voor de lijn. Dan als de vis dichter bij de boot is gaat het lichter en blijkt het een Barracuda te zijn. Als we de vis binnen halen zien we dat hij bijna doormidden is gebeten door een haai. We hadden dus een duo aan de lijn… De Comer Passage is spannend. Op de dieptemeter zien we 1.5 meter, met het zwaard op het dek hebben we dan nog 30 cm ruimte maar al die zwarte vlekken in dat mooie heldere azuurblauwe water maken het toch wel spannend. Rechts van ons komt een enorme bui aan die gelukkig niet de bank over komt. Bijna aan het einde van de bank wordt het weer wat dieper en denken we klaar te zijn, totdat opeens de diepte weer minder wordt. Pas echt aan het einde van de bank kunnen we wat relaxter varen. In Thompson bay komen we weer de Cloud Messenger tegen. Bij hun aan boord krijgen we wat tips over Long Island. Er schijnt hier een heel bijzondere blue hole te zijn die beroemd is voor free diving. Daar gaan we morgen heen. Een restaurant is niet open maar gelukkig de supermarkt nog wel, dus vanavond weer een keertje een stuk bief! —– At 27.4.2014 0:42 (utc) our position was 23:21.57N 075:08.38W

Watercay

Afgelopen donderdag zijn we van Buenavista Cay naar Water Cay gezeild. Woensdagmiddag zijn we bij Buenavista gaan snorkelen. We hadden de dinghy meegenomen om bij eventuele haaien er zo in te kunnen klimmen. Langs een prachtig rif met heel veel vissen (eetbaar formaat) hebben we een driftsnorkelsessie gehouden. In het begin kwam er een nurse shark even langs gezwommen, later kwam een grote barracuda kijken. Naast het genieten van alle koralen en visjes op het rif hielden we ook wel een oogje op de zeekant. Nadat een rifhaai een rondje om ons heen had gezwommen zijn we toch maar rustig in de dinghy geklommen. De zeiltocht naar Watercay verliep super. Met een heerlijk windje van opzij liepen we tussen de 7 en 8 knopen. We hadden de route “buitenlangs” gekozen. Dit is aan de oostkant van de eilanden in dieper water. De kaarten van dit gebied zijn niet zo goed, waar we in diep water op de kaart voeren was het maar 16 meter, en andersom… Drie maal hadden we beet, drie maal een barracuda die we hier niet kunnen eten. Jammer, dus werd het pizza bakken in de koekenpan met een blikje tonijn. Ook lekker! Vandaag wilden we doorvaren naar de Exuma’s maar het weer is een beetje instabiel. Waarschijnlijk blijven we hier nog een dagje. —– At 25.4.2014 13:53 (utc) our position was 23:00.44N 075:43.85W

Buenavista Cay

Dinsdag hebben we Man O War Bay verlaten en hebben we geprobeerd met heel weinig wind te zeilen. het eerste stukje lukte nog wel, maar toen we heel veel gespetter en geplons zagen met vogels erboven hebben we de fok ingerold en zijn we daarheen gevaren om te proberen een visje te vangen. Dat is niet gelukt… Dan maar weer dobberen. De hele tocht was maar 7 mijl, maar daar kan je echt een hele dag over doen. Op het laatst toch maar de motor aangezet en in een prachtinge baai geankerd tussen verschillende kleine eilanden. In de nacht weer kleine oppervlakte beestjes die af en toen heel veel fluoricerend licht kunnen produceren en dat ook afscheiden zodat er een spoor licht achterblijft in het water heel bijzonder. We hebben heerlijk geslapen. Vanmorgen was de zee nog rustiger geworden en het lijkt wel alsof de boot op de kant staat. —– At 23.4.2014 13:57 (utc) our position was 22:25.05N 075:49.87W

Zeeleven

Tijdens de snorkelsessie van gisteren zagen we eerst een rog voorbij komen, daarna een mooie kreeft weggekropen in een holletje en dan een grote haai… Ook al wordt er gezegd dat ze niks doen, we zijn toch maar teruggezwommen naar de boot. Volgende keer toch maar de dinghy mee, zodat we er snel in kunnen kruipen als het ons niet bevalt. ‘s Middags op het strand ‘ beanies’ gevonden! Wij wisten tot afgelopen zaterdag ook niet wat het was, maar het blijkt DE nationale sport te zijn van de Amerikanen op boten hier. Het zijn een soort zaden die vanuit Zuid Amerika hier aanspoelen, mooi glad gepolijst en er zijn meerdere varianten. We hebben een paar gewone en een paar hamburger-beanies gevonden. Vandaag gaan we weer eens wat verder zeilen. —– At 22.4.2014 12:43 (utc) our position was 22:20.95N 075:47.96W

Lobstertail op de Cobb…

Paasmaaltijd in de Bahamas

Paasfeest Lobster

Paasfeest! Zelfgemaakt Paasbrood