In Caribische sferen…

Het is al weer een tijdje geleden dat we geschreven hebben… We hebben het ook zooo druk. In plaats van baaitjes hoppen op Tobago zijn we toch maar in Store Bay blijven liggen. De deining rond het eiland was zo hoog dat we het niet zagen zitten om in een andere baai aan land te kunnen komen met de dinghy. Zelfs in Store Bay, de best beschutte baai (zeggen ze) op Tobago, was het af en toe wel spannend of wij over de golf zouden gaan met de dinghy of dat de golf over de dinghy zou gaan. Toch is het elke keer goed gegaan… Op woensdag gaan we met de dinghy naar een strand even verderop gegaan om te snorkelen en kitesurfen. Renzo heeft een paar baantjes achter de kite aan gehangen, daarna zijn Tom en Renzo met de dinghy een heel eind upwind gevaren zodat Renzo terug zou kunnen kiten. Helaas was de wind net te weinig, dus kon hij het water nog niet uit komen. Ondertussen werd er bij de strandbar een videoclip opgenomen. Een paar playbackende rastamannen en een twintigtal donkere modellen daar dansend omheen in bikini. Genoeg te zien… Dan de volgende dag uitklaren in Scarborough en een tourtje in een taxi over het eiland doen. Dwars over het eiland heen door allerlei kronkelwegen, dorpjes, heuvels en langs een watervalletje rijden we naar Castara. Een van de mooiste baaitjes van Tobago, waar we eigenlijk naar toe wilden zeilen. In Castara wandelen we door de ‘jungle’ naar de waterval waar je onder kan zwemmen en een douche nemen. Nog even door het dorp en naar het strand. De deining rolt hier mooi binnen, het zou een uitdaging zijn om hier te landen met de dinghy. ‘s Avonds hebben we de bemanning van de Makaio (Ken, Nina en Alexandra) uitgenodigd om mee te bbq-en. Wij hebben namelijk erg goede entrecote gevonden bij de supermarkt in Scarborough en zij hadden ook wel weer eens zin in echt vlees na alle kip of vis. Gezellig ge-BBQ-ed, geborreld en foto’s uitgewisseld. Vrijdag 10 januari gaan we door naar Grenada, een oversteek van bijna 80 mijl. ‘s Morgens vroeg op, altijd lastig na een gezellige avond, eerst koffie en dan het anker uit het zand. Zeilen erop en we zijn weer onderweg! De hele tocht is de wind erg wisselvallig door de buien die voor, achter en over ons heen trekken. Soms gaan we hard, als er net een bui aan komt en het volgende moment liggen we bijna stil te dobberen. Na een paar uurtjes varen krijgen we bezoek van een groepje grijs-gespikkelde dolfijnen die even meezwemmen achter de boot aan. Halverwege de tocht hebben we beet! Een heel erg grote, de lijn staat helemaal strak. Je ziet hem achter de boot heen en weer zwemmen, maar helaas, bij het inhalen weet hij los te komen door de staaldraad door te bijten. Waarschijnlijk was hij dus toch te groot voor ons. Net voor Grenada hebben we weer beet! Nu een eetbaar formaat Barracuda. Deze halen we wel binnen en is een perfect visje voor 4. Zaterdag een beetje rondhangen in en rond Prickly Bay na een heerlijk rustig nachtje. De boot lag eindelijk weer eens helemaal stil en de wind viel ook nog weg. ‘s Avonds zien we een mailtje van de Yana dat zij en de Deesse nu in Tyrrel Bay op Carriacou liggen. Leuk om ze weer eens te zien en we wilden toch al die kant op dus zondag vertrekken we redelijk op tijd naar Tyrrel Bay. Rond de zuidkust van Grenada is er nog bijna geen wind en gaan langzaam. Pas halverwege Grenada trekt de wind aan en kunnen we lekker zeilen. Dan net voordat er een bui dreigt over te komen, valt de fok plots naar beneden. Een soort meedenkend reefsysteem voor de fok??? Nee, weer een touwtje van het rolsysteem van de fok gebroken. Ondertussen is de squall losgebarsten en moet de fok voor op het dek vastgebonden worden. Al stuiterend met bakken water over je heen zetten we de fok vast en roepen Renzo en Cora heel hard Wordt vervolgd… —– At 15.1.2014 2:13 (utc) our position was 12:29.01N 061:28.97W

2 Replies to “In Caribische sferen…”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *