Porto da Palmeira op Sal

Vrijdag om 12 uur hebben we het anker gegooid in de baai van Porto da Palmeira op Sal. Tijdens het ankeren werden we begroet door een schildpad die even een kijkje kwam nemen bij de boot. De laatste mijlen nam de wind nog wat meer toe, dus we hebben een echte eindsprint kunnen maken met surfs van rond de 14 knopen. Na het ankerbiertje en een middagdutje (de laatste nacht niet echt lekker kunnen slapen) zijn we naar het strand geroeid en het dorp in. Dit is weer de eerste plek waar we echt bij de politie langs moeten om in te klaren en te melden dat we er zijn. Voodat we die gevonden hebben (in dat blauwe gebouw, een van de velen) hebben we het hele dorp gezien maar uiteindelijk de politie gevonden. De regels zoals in de pilot zijn beschreven zijn weer veranderd. De bootpapieren moeten we nu bij de politie achterlaten (om er zeker van te zijn dat we uitklaren en betalen) maar we moeten nog even bij het vliegveld langs om een mooie stempel in het paspoort te krijgen. Leuk, gaan we vandaag doen, even met de lokale busjes een tourtje over het eiland, zo zie je ook nog wat. Door het dorp wandelend hebben we een bakker gevonden. Er staat een bordje met “Padaria” op de gevel en er zit een groepje vrouwen met dochters buiten. Als we om brood vragen staat de oudste vrouw op, echt een omaatje zonder tanden en die loopt mee naar binnen. Er liggen 4 zakjes brood op de balie en er ligt een man te slapen in een hoekje. We kiezen een zakje en we begrijpen dat het 100 Escudos kost (ong 1 Euro). We hebben nog geen lokaal geld, dus dan maar betaald met 5 Euro en vragen of ze kunnen wisselen. Dan loopt de oude vrouw naar buiten, geeft het geld aan een dochter en een tijdje later komt ze terug met het wisselgeld, 410 Escudos. Perfecte wisselkoers hier! Dan nog even een terrasje bij het water een biertje gedronken en spreekt een lokale Nederlandse ons aan. Dat we er zo Nederlands uitzien… Zij leeft hier al 8 jaar op een boot met haar Argentijnse man. Wij hebben wel behoefte aan wat lokale informatie; prijzen van eten en drinken, de geldautomaat, de busjesdienst, de mentaliteit hier. Het was gezellig en voor ons erg nuttig. Het gevoel is hier al echt Caribisch; de hele sfeer, de entourage van het dorp, de smaak van het lokale brood, de busjesdienst, de temperatuur en de wind. Het is een hele overgang van de europese cultuur van de Canarische Eilanden naar hier. —– At 09.11.2013 11:11 (utc) our position was 16:45.24N 022:58.75W

land in zicht!!!

We zien nu 15 mijl afstand eindelijk land! —– At 08.11.2013 10:16 (utc) our position was 16:58.54N 023:02.76W

Bijna op Sal

De wind is de laatste 24 uur toch nog een beetje aangetrokken en we hebben de eindsprint richting Sal ingezet. Nu op 20 mijl afstand kunnen we het eiland nog niet zien, maar we zijn al binnen gehaald door een 7 meter lange Pilot Whale. Nadat hij/zij onze lure had bestudeerd kwam ie recht op de boot af, heel indrukwekkend om zo’n groot dier in de golven op je af te zien komen. Na een tijdje mee zwemmen is ie ook weer zijn eigen gang gegaan. Opvallend is dat we dichter bij de Kaap Verden veel meer vis zien. De netten liggen letterlijk vol met vliegende vissen. De laatste mijlen zijn iets onstuimiger, lastig met pannenkoeken bakken, maar zo komen we er wel rond de middag:) —– At 08.11.2013 10:03 (utc) our position was 17:00.25N 023:02.36W

Naar de Kaap Verdische Eilanden – deel 4

Nog steeds onderweg naar de Sal, het meest noordoostelijk gelegen Kaap Verdische eiland. Het gaat niet heel snel, er is niet zo veel wind. Maar de zee is rustig en zo komen we er ook. Vannacht lichtte de zee mooi op door de bio-luminiscentie, zo kon je mooi de vissen rond de boot zien zwemmen en af en toe leek er wel een lichtflits uit het water te komen. Nu de mahi mahi op is, is het vislijntje weer uitgegooid. Kijken of we weer wat kunnen vangen. —– At 06.11.2013 9:11 (utc) our position was 21:21.15N 019:58.93W

Naar de Kaap Verdische Eilanden – deel 3

Na een heerlijke rustige maandagochtend hebben we rond 13.00 uur de spi erop gezet. Het varen ging zo lekker dat we bijna de Cobb aangestoken hadden, maar voor sashimi is dat niet nodig en hebben we als borrelhapje de halve rug van de Mahi Mahi samen met wat groente en wasabi met ketjap opgepeuzeld. We komen weer “lekker” in het ritme van wachtlopen en genieten. In de nacht begon de wind een beetje toe te nemen en hebben we tijdens een wissel de spi weer in de bijboot gelegd en het grote voorzeil uitgerold. We gaan niet heel snel, maar wel de goede kant op zonder veel moeite. Vanmorgen kwam een voor ons onbekende catamaran dicht bij. We varen nu samen richting Sal. —– At 05.11.2013 11:46 (utc) our position was 23:09.66N 019:10.15W

Naar de Kaap Verdische Eilanden – deel 2

Zondagochtend als de zon net opkomt meteen een vislijntje uitgegooid, je weet nooit wat je tegenkomt onderweg… Gedurenden de dag neemt de wind toe en komt uit zuidoostelijke richting. Niet helemaal gebruikelijk hier en de zee is wat onrustiger. Het grote voordeel is wel dat we zo rond de 9 knopen lopen, dat hebben we wel nodig om het langzame tempo in de nacht goed te maken. In de middag neemt de wind weer af en zien we dat ons vislijntje toch wat strakker staat dan gebruikelijk. Renzo haalt hem binnen en er zit een ongeveer 70 cm lange mahi mahi aan de lijn. Al enigszins uitgeput zo te zien. Heerlijke sashimi en viscurry weer! In de loop van de middag en avond neemt de wind verder af en draait dan naar noordoost, de gebruikelijke richting hier, en we hebben de wind in de rug. De zee wordt helemaal kalm en we gaan met een rustig gangetje van rond de 4 knopen de goede kant op. We slapen zo op zee zelfs beter dan in de haven… Je droomt dat je in de haven ligt en dan word je wreed wakker gemaakt omdat je nachtwacht hebt. En ‘s nachts buiten de wacht houdend, zie je heel veel vallende sterren, kun je rustig je boekje lezen en een muziekje luisteren. Nog ruim 600 mijl te gaan naar Sal. —– At 04.11.2013 10:03 (utc) our position was 25:21.75N 017:00.68W

Naar de Kaap Verdische Eilanden

Om drie uur vertrokken vanuit de haven en uitgezwaaid door de andere cruisers, altijd weer lastig om na een gezellige week weer afscheid te nemen. Net buiten de haven alle zeilen gehesen en uitgerold en even later konden we lekker zeilen richting de zuidpunt van Fuerteventura. Door de vorm van het eiland heb je op dit stukje altijd meer wind dan verderop en dat merkten we. Bij de zuidpunt aangekomen was de wind bijna helemaal weg en draaide alle kanten op. We waren bijna naar Morro Jable gegaan om daar de nacht door te brengen, maar het zou al donker zijn bij aankomst, dus toch maar verder. De hele nacht draait de wind, wordt harder en zachter en regent het af en toe. We zijn druk geweest met elke keer zeilen weghalen, zetten en verzetten. Nu in de morgen is de wind weer wat constanter en gaan we in tempo zuidwestwaarts. —– At 03.11.2013 9:58 (utc) our position was 26:45.18N 015:33.85W

Nieuwe foto’s!

Foto’s van kitesurfen en Fuerteventura hebben we weer op de website gezet.
wpid-fv04.jpg
We zijn nu onderweg naar de Kaap Verden. Nog 850 mijl te gaan (ongeveer).

Kitesurfen en verder

Gran Tarajal is een klein dorp, waar nauwelijks touristen zijn. De enige touristen zijn eigenlijk de zeilers in de haven. Om kale muren rond braakliggende terreinen en op appartementen op te vrolijken zijn door het hele dorp muurschilderingen aangebracht. Er zijn duidelijk verschillende kunstenaars bezig geweest, maar alle muurschilderingen hebben wat met water te maken.

image

image

De buurboot heeft een kat die het geweldig vindt om de hele omgeving te verkennen. Zo bezoekt ze alle boten in de omgeving en komt ze regelmatig bij ons snuffelen en knuffelen. Als we lekker buiten zitten, komt ze er gezellig bij liggen en ze loopt naar binnen alsof het haar eigen boot is. Het liefst ligt ze onder de buiskap te slapen.

image

Zaterdag hadden we de eerste kitesurfles. Eerst die kite onder controle zien te krijgen zodat je niet weggesleurd wordt of vliegles krijgt. We hebben gemerkt dat het niet goed komt als je te veel aan de bar hangt, je raakt de controle volledig kwijt en mist vaak wat grond onder je voeten (dit geldt overigens niet alleen voor kitesurfen). De eerste les vindt plaats op het strand, gaan we niet het water op en gebruiken we nog geen plank. Het kiten is leuk, maar we willen natuurlijk wel het water op en in. In de les op zondag wordt dat geregeld, we leren “bodydragging”, het is de bedoeling om achter de kite aan door het water gesleurd te worden zodat je altijd terug kan komen bij het strand of bij je plank. Als je te hard gaat wordt het water happen en te langzaam kom je nergens. Als we dat onder de knie hebben, starten we met het leren van de waterstart. Het is de bedoeling dat de kite je uit het water trekt en dat je dan kan beginnen te surfen. Dat blijkt allemaal wel gecompliceerd en we hebben daarom nog een derde dag les (elke les is 3 uur). Het kijken naar de ander die de waterstart aan het proberen is, is erg vermakelijk… Je vliegt voorover van de plank af met een mooie dolfijnensprong, of valt achterover, of je staat eindelijk en dan staat je plank dwars waardoor je voorover valt. Kortom de neusjes zijn heel goed gespoeld met zout water. Maar aan het eind van de les kunnen we allemaal zeggen dat we een stukje, min of meer, onder controle hebben kunnen kitesurfen. Nu we de beginselen weten, moeten we oefenen, oefenen en oefenen en dan gaat het echt lukken!
De laatste dag van de lessen is er door de Debbies een BBQ georganiseerd voor de hele steiger en daar moeten we natuurlijk ook aan meedoen. Heel erg gezellig allemaal en heel veel lekker eten geprobeerd uit alle keukens.

image

image

image

De drie dagen les zijn erg inspannend, dus de laatste dagen van Bouwe en Brenda’s vakantie doen we fysiek iets rustiger aan. We gaan met het autootje het hele eiland rond. Eerst helemaal naar het noorden, via het zoutmuseum en de gigantische zandstranden rond Corralejo komen we bij de rotskust van El Cotillo waar de branding mooi op staat en we Equinox in lavastenen kunnen neerleggen. De weg terug wordt het al weer donker, dus de mooie bergweggetjes vergeten we maar even. De dag erna gaan we via het westen naar de meest zuidelijke punt van het eiland. Via een volledig verlaten weggetje dat door de bergen slingert komen we bij La Pared, een surfdorpje met prachtige zandstrandjes omgeven door rotsen. Dan verder zuidwaarts via de haven van Morro Jable en een grindpad langs de kust naar de vuurtoren op de zuidwestpunt. De uitzichten zijn schitterend, we hadden alleen even moeten tanken in Morro Jable… Gelukkig regelt Bouwe een tankje benzine bij de buggytour organisatie en hoeven we niet te duwen. Dan gaan we ook nog even de bergpas bij Cofete over waar je letterlijk wegwaait en nog een stukje naar beneden tussen de cactussen door. Ook hier zijn de vergezichten onvergetelijk. Dan wordt het al weer zo laat dat we rechtstreeks naar de boot gaan. Bouwe en Brenda willen nog even gedag zeggen tegen Luc en Debby van de Plucky Lady en dan is het zo gezellig dat we de hele avond blijven…

image

image

image

Donderdagochtend vroeg zwaaien we Bouwe en Brenda uit vanuit het ontbijtcafe. Zij terug naar het vliegveld en wij gaan ons snel voorbereiden op de overtocht naar de Kaap Verden. Als eerste moeten we shoppen. Voor 2 maanden boodschappen doen valt nog niet mee. Er zitten 2 grote supermarkten in het dorp die beide een thuisbezorgservice hebben. We gaan eerst naar supermarkt 1, waar we nog niet eerder geweest waren, en kopen alles wat in de aanbieding is en op ons lijstje staat. Vervolgens naar supermarkt 2 waar we de rest kopen. In totaal zijn we er ongeveer 5 uur mee bezig, maar dan heb je ook wat… Nog even naar de viswinkel voor nieuwe haakjes enzo zodat we onderweg ook nog wat “boodschappen” kunnen vangen. Dan terug naar de boot en wachten op de levering. Supermarkt 2 was er binnen een half uur, supermarkt 1 kwam pas om 10 over 9 alles brengen. De boot ligt weer een paar cm dieper, maar voorlopig komen wij niet om van de honger of dorst. Op de foto zie je ongeveer 1/3 van de boodschappen…

image

Vrijdag de laatste voorbereidingen. Dinghy carieb-klaar maken. We hebben gele rubberverf gevonden en nu is de dinghy goed herkenbaar. Daarnaast nog meer shoppen, opruimen en wassen. Helaas waren de bouwmarkten en botenwinkels niet open om de laatste technische klusjes uit te kunnen voeren, maar zaterdag kunnen we nog wat doen voordat we hier echt weg zijn. Als de nu bekende voorspelling van het weer klopt, gaan we zaterdag beginnen met de oversteek naar Sal, het meest noordoostelijke eiland van de Kaap Verden.

image

image

image