Vrolijk Pasen!

Deze Paaszondag worden we wakker in Johnson Cay, een klein eilandje met een hele mooie hoefijzer vormige baai. Aan de zijkanten rotsen, voor ons een prachtig wit strand met palmbomen en geitjes. De randen van de baai hebben mooie koraalformaties en we hebben een grote pijlstaartrog zien liggen op de bodem. We hebben gisteren besloten hierheen te varen zodat we als de wind gaat draaien (hetgeen voorspeld is) we makkelijk naar een andere baai kunnen varen voor bescherming uit het noorden. Om pasen te vieren hadden we nog een stuk marsepein bewaard die we van de Sint hadden gekregen. Gisteravond al brooddeeg gemaakt, vanmorgen de rozijnen er doorheen gekneed. Nu maar wachten of het weer zo mooi gaat rijzen… Onderweg hebben we weer een Blue Runner Jack gevangen, dat wordt een heerlijk paasmaaltje! (bij gebrek aan lam) Middels deze post willen we onze lezers een vrolijk pasen wensen. Jammer genoeg kunnen we niet reageren op de comments aangezien we geen internet hebben. Ook onze xs4all mailbox kunnen we niet lezen. Over een weekje waarschijnlijk wel weer even. —– At 20.4.2014 13:14 (utc) our position was 22:20.26N 075:46.79W

Kiten op Hog Island

Vrijdag zijn we naar het strand gevaren met onze dinghy vol met kite spullen. Eerst even een stukje gewandeld op het lege strand en toen de kite opgeblazen, pakken aangetrokken en de trapeze om. Op het strand was wat minder wind dan bij onze boot en het was lastig om in het ondiepe water constante wind te vinden voor de kite. Niet de beste spot dus. Onze buurboot kwam met zijn dinghy op bezoek bij het strand, helemaal enthousiast dat we aan het kiten waren. Hij had ons een superman zien maken en zag dat wij net als hij beginners zijn. We hebben heel wat tips van David gekregen waar we goed kunnen kiten. Na de lunch zijn we in een baai ten zuiden van ons gevaren en daar was een grote vlakte van heel ondiep water, van enkel diep tot een meter, perfect om te oefenen. Edith heeft een mooi stukje op het board gevaren maar we zijn nog geen kite surfers…. De zon kwam al laag te staan en we zijn moe maar voldaan naar de boot teruggekeerd om daar onze Jack te verrassen op een heerlijke groene curry. Van binnen leek Jack net een tonijntje, zulk mooi rood vlees. Het leven is heerlijk op de Bahama’s —– At 19.4.2014 13:40 (utc) our position was 22:14.45N 075:45.33W

Hog Cay

Donderdag zijn we vanuit Southsidebay, Ragged Island naar Lobster Hole Point, Hog Cay gevaren. Hemelsbreed is het niet zo ver maar we moesten om een paar banken heen varen en dan ben je zo een uurtje of twee onderweg. Vlak bij onze bestemming hebben we nog een visje gevangen, een blue runner, familie van de Jacks. We hebben hier een prachtig en lang wit strand dus als het even blijft waaien gaan we de kites weer eens proberen. —– At 18.4.2014 11:55 (utc) our position was 22:14.44N 075:45.34W

Ragged Island, Bahama’s

Ragged Islands

Maandagochtend als de zon net op komt willen we vertrekken. Nog even de rekening betalen, uitklaren en zo snel mogelijk de haven uit om van de bijtbeestjes weg te zijn. Vooral bij zonsopkomst zijn ze heel erg fanatiek. Nog even denken we gevangen te zijn omdat het zwaard door de modder schuurt, maar we komen gelukkig vrij. Buiten de baai gaan de zeilen er op en we varen in 1 streep naar de Bahama’s. Net voor de diepte plotseling oploopt van 1600 meter naar 20 meter (je ziet een duidelijke lijn lopen met donkerblauw en lichtblauw water), ratelt de vismolen en spartelt er iets achter de boot. Snelheid minderen en binnenhalen, maar het blijkt een enorme barracuda te zijn die je hier niet kan eten. Jammer voor ons en niet voor hem gaat hij levend terug het water in. Vlak hierna hebben we weer beet en de molen blijft maar lopen, iets groots. Tijdens het binnenhalen kan hij zich toch los werken en stoppen we met vissen. Op de ondiepte is het spannend genoeg; zijn er nog rotsen waar wij niets van weten en kunnen we op tijd uitwijken als je met 9 knopen er opaf gaat. Het gaat allemaal goed tussen de koraalkoppen door en om vijf uur liggen we voor anker bij een mooi wit strandje. Zo fijn om weer te kunnen ankeren en geen bijtbeestjes meer in de buurt te hebben, afgezien dan van de bijtbeestjes die mee geemigreerd zijn… Ons is verteld dat er bijna geen boten op de Ragged Islands liggen, het is een erg afgelegen plek en nu liggen er in deze baai ook nog 2 boten waarvan er 1 ook in Cuba naast ons lag. In Cuba was het onmogelijk om ‘s avonds nog even gezellig te borrelen, maar hier worden we uitgenodigd en krijgen allerlei goed tips om de mooie plekken van de Ragged Islands te zien. Toch niet meer zo afgelegen als voorheen; ze hebben internet, telefoonbereik, een normale winkel, benzine en van alles. Vandaag even kijken. —– At 15.4.2014 13:06 (utc) our position was 22:09.83N 075:43.18W

Vertrokken uit Cuba

We zijn op weg naar de Bahamas! —– At 14.4.2014 12:30 (utc) our position was 21:08.17N 075:57.32W

Op reis in Cuba

Afgelopen woensdag 9 April hadden we genoeg van Puerto Vita en zijn we een tripje gaan maken door het zuidelijke gedeelte van Cuba. Om 11 uur haalde onze taxi, een gepimpte groene lada met veel chroom, ons op bij de marina. Na een rustig tochtje werden we in Holguin afgezet bij de bus terminal waar we op een meer lokaal vervoer overstapten, een soort jeep met banken achterin. Voor 5 CUC per persoon zouden we naar Moa gebracht worden. Onze medepassagiers in de laadbak waren twee vrouwen die samen met Edith op de linkerbank zaten en drie mannen die bij Renzo op de rechterbank zaten. Het was gezellig in de bus en de petfles met rum ging rond. Edith’s buurvrouw was aan het studeren voor arts en had de medepassagiers redelijk in bedwang voor wat betreft roken in auto (zeker omdat haar andere buurvrouw een kindje op schoot had). De rum fles daarentegen was snel leeg en we hebben meerdere malen gestopt om een nieuwe fles te pakken te krijgen. Uiteindelijk was die gevonden en konden we weer verder reizen. Jammer genoeg was de bijna arts uitgestapt en werden de mannen behalve ik natuurlijk steeds meer dronken. Het bleek dat een van de mannen net uit de gevangenis was gelaten en hij had iets te vroeg gepiekt… (waar kennen we dat van?) Nadat hij zijn maag had geleegd en zijn buren zich schoongemaakt hadden van de spetters werd hij rustiger en stuiterden we over de weg met gaten richting Moa. Aldaar werden we door de bestuurder snel naar een andere wagen gewezen en konden we in een hele oude Wilys jeep stappen voor de volgende etappe naar Baracoa. Het was nog wat verder dan we dachten maar aangezien we niet onderhandeld hadden over de prijs nam hij ook geen andere passagiers meer mee. Dit tot grote frustratie van de mensen aan de kant van de nog slechtere weg. De weg is af en toe een zandpad en soms asfalt met gaten, maar de omgeving van regenwoud, rotsen, ankerbaaitjes en kleine dorpjes maakt veel goed. Tegen de avond zijn we in Baracoa aangekomen en door de chauffeur bij een Casa Particular afgezet, een soort hotelkamer bij de mensen thuis, waar je ook ontbijt en een warme maaltijd kan krijgen. Baracoa was een leuke, erg oude stad. Het socialisme is niet echt gericht op het bewaren van een cultureel erfgoed. Dit heeft als voordeel natuurlijk dat al die mooie oude huizen niet kapot gerenoveerd zijn in een jaren 70 stijl, maar er moet nu wel wat gebeuren om al die mooie oude panden in Cuba te behouden… Na een heerlijke maaltijd in onze casa zijn we moe van onze reis en de gezellige avond met onze zwitserse tijdelijke casa genoot voor het eerst op onze reis in een bed gedoken dat op vaste grond staat. Best apart. Die nacht is het begonnen met regenen. De volgende ochtend waren de straten in rivieren veranderd en braken de golven over de kade van de boulevard. Aangezien het niet beter zou worden de komende dagen hebben we de middagbus richting Santiago de Cuba geboekt. Na onze ochtend wandeling met paraplu door het stadje worden we rond 1 uur opgepikt door de fietstaxi. De busrit was vooral koud met een binnen temperatuur van 21 graden. Tegen de avond komen we in Santiago aan en worden opgewacht door iemand van een Casa Particular die familie is van onze Casa Particular in Baracoa. De Casa blijkt mooi in het centrum te liggen en we zitten op 2 minuten lopen van Casa de Trova, een broemde muziekplaats in Santiago. De eerste avond willen we een beetje rondlopen en wat eten en drinken. Dat is niet makkelijk als toerist, overal word je aangesproken en willen mensen hun karige inkomsten aanvullen met wat toeristengeld. Naief als we zijn komen we in een leuk gesprek met een chess player, wat we eerst verstaan als jazz. Hij laat ons het schaaklokaal zien op de hoek van het plein in een prachtig monumentaal pand. Hierna raken wij hem echter niet meer kwijt en gaat hij zelfs met ons mee het restaurant in. Het kost ons wat overredingskracht maar als we ons eten krijgen gaat hij toch weg. Weer een les geleerd. De volgende dag krijgen we een super ontbijt, eerst een bord vol papaya en ananas, daarna een omelet met kaas, heerlijk verse witte broodjes twee soorten sap, koffie, thee en warme melk. Hierna gaan we de stad verkennen. Het kost wat moeite om een bicitaxi man ervan te overtuigen dat we gewoon willen wandelen maar uiteindelijk lukt het ons om de stad te voet te bezichtigen. Het staat vol met prachtige oude panden waarvan de meeste verwaarloosd zijn of nog alleen uit een voorgevel bestaan. We hebben een oude kerk bezocht die er nog wel groots uitziet, maar wel bijna instort. Het orgel bestaat uit een mikado stapel buizen en de meeste kunst is verdwenen. Wel hangen er kartonnetjes met prints van schilderijen. Na wat omzwervingen nemen we een kleine lunch bij een tentje direct aan de drukke winkelstraat. Het begint net te gieten en gelukkig zitten we bijna droog met een lekker biertje in de hand. De regen houdt nog een biertje vol en daarna kunnen we weer verder wandelen. Het rummuseum was niet heel bijzonder, maar we kregen wel een borrel! De meeste andere musea waren gesloten. De cathedraal (Santa Basilica Metropolitana Iglesia Catedral primada de Cuba Nuestra Senora de la Asuncion) was ook dicht wegens verbouwing, maar onder de steigers door konden we een ingang vinden waar alle artefacten en schilderijen waren opgeslagen. Voor 1 CUC per persoon konden we binnen komen. Speciaal voor ons werden de lichten aangedaan en kregen we een rondleiding van een oude man die ons alle bijzonderheden vertelde. Foto’s maken kostte nog een Cuc, maar het was wel een bijzondere rondleiding. Hierna ff rusten in onze Casa, heerlijk garnalen eten en dan door naar de Casa de Trova waar een liveband speeld en er lustig gedanst wordt. Met al dit Salza geweld worden we een beetje onzeker en blijven we zelf maar zitten, genieten van wat er allemaal gebeurd. De volgende dag hebben we weer een bijzonder uitgebreid ontbijt, met een nog lekkerdere omelet. (de kleurpotloden en schriftjes die we aan de kok hebben gegeven waren succesvol. Bedankt Pim) De bus was de vorige avond al geregeld door de Casa. Als eerste die ochtend maar naar de kapper, afgelopen dagen werd ik elke kapperszaak ingewenkt dus de tijd was rijp. Hierna hebben we een ander stuk van de stad verkend, genoten van de stad en na onze lunch op bij wat lokale standjes bestaande uit een broodje vers afgesneden beenham en een pizza met geitenkaas gaan we richting de Casa om met de taxi naar het busstation te gaan. Op weg naar het busstation denkt de taxichauffeur dat we wel voor 60 cuc met een taxi naar Puerto de Vita kunnen komen. Achteraf blijkt dat hij geen flauw idee heeft waar dat is, en de taxi die hij zo ver heeft kunnen krijgen ons te brengen baalt op het laatst ook wel over de afstand. Maar zo zijn we weer op tijd bij de boot om na drie nachten muggenvrij weer te genieten van de kleine zwarte bijtertjes die door ons muskieten gaas kunnen komen. Morgen gaan we als het lukt richting de Bahama’s. —– At 12.4.2014 16:19 (utc) our position was 21:04.30N 075:57.31W

Puerto Vita, Cuba

Zondagochtend na een heerlijke nacht in een stil liggende boot met de hele nacht en ochtend muziek vanuit het dorp gaan we naar de marina om in te klaren. Nadat we aangemeerd hebben en Edith een touwtje aan de kant aantrekt wordt ze gevraagd weer aan boord te gaan, totdat de dokter is geweest. Kort daarna komt hij langs met wat vragen over onze gezondheid en die van onze meereizende ratten en muizen. Als alle formulieren zijn ingevuld bieden we hem nog wat te drinken aan en babbelen wat over onze beroepen als ingenieur. Dat wilde hij ook graag studeren maar er was voor zijn district maar 1 studie plaats beschikbaar tegenover 50 voor medicijnen. Omdat hij de inklaringen in de haven verzorgde had hij wel een motorfiets. Na de keuring mochten we de kade op, maar niet verder. Wat later kwam iemand onze paspoorten ophalen voor het visum. Een klein uurtje later kwam hij terug met een collega van de douane en kwamen aan boord. Weer wat formulieren van de boot gegevens tot aan het aantal fietsen, gps-sen, magnetron en andere electronica zoals camera’s en computers. Na wat handtekeningen onder formulieren was het eigenlijk al klaar. Het werd misschien wel makkelijker toen we hun een stempel in ons paspoort lieten zetten…Ook hun wat te drinken aangeboden en dan zijn we legaal in Cuba. Tijdens een korte wandeling in het dorpje werden we aangesproken door een man die ons uitnodigde in zijn huis voor een koffie. Een beetje twijfelend gingen we met hem mee. De huisjes zijn niet groot maar alle mensen wonen wel in een vrijstaand huisje met een tuin waarin ze veel groenten, vruchten en bonen verbouwen. Na al die gastvrijheid moesten we natuurlijk wat terug doen en vishaakjes waren zeer welkom. De volgende dag hebben we wat haakjes gebracht maar toen wachtte er een gedekte tafel op ons en kwamen schalen met rijst, zwartebonensaus, mango, garnaal, varkensvlees, banaan en salade op tafel. Het smaakte heerlijk en nu moeten we weer wat verzinnen om te geven. Na deze verrassende lunch zijn we naar Guadalavaca gefietst. Het was wel wat verder dan we hadden verwacht. Ongeveer 16 kilometer met veel heuvels en in de brandende zon. Op de mooi asfaltweg reden met name old timers, paard en wagen, fietsers en enkele vrachtwagens en touristenbussen. In Guadalavaca zijn mooi strandjes en grote hotels. Bij de hotels kun je makkelijk geld wisselen en je fiets verkopen. Een fles water kopen was minder gemakkelijk dan we hadden gedacht dus moesten we het maar doen met het bidon water van de fiets… Onze fietsspieren waren wel aan een opfristraining toe na al dat zeilen, maar dit wat eigenlijk net wat te ver. Vandaag even bijkomen dus. —– At 08.04.2014 14:45 (utc) our position was 21:04.36N 075:57.52W

Aangekomen in Cuba, Bahia de Vita

We hebben ons de hele dag afgevraagd of we nog in het licht zouden aankomen in Bahia de Vita. Bij een prachtige ondergaande zon zijn we de baai ingevaren! Heel bijzonder landschap zeker in dit licht. Na een smalle kronkelige geul komen we de grote baai in en roepen we de kustwacht op. Hij stuurt ons in de richting van de marina. Vlak bij de marina verteld hij ons dat we hier kunnen ankeren. Een uitgaand motorjacht loopt vlak naast ons aan de grond. Het is hier heel surrealistisch mooi met Cubaanse muziek op de achtergrond van de kant. Maar nu hebben we weer een ankerbiertje verdiend, na 6 dagen op zee. —– At 05.4.2014 23:42 (utc) our position was 21:04.36N 075:57.52W

Nog meer vis!

We hebben genoten van de vers gevangen sashimi met goede wasabi. De vis was net op en er hing weer een nieuwe bonito aan de haak. Deze net iets groter dan de vorige. We gaan er weer van genieten! Nu nog 44 mijl te gaan naar Puerto Vita, de roze spi staat er weer op en we hopen het nog bij daglicht te kunnen halen. —– At 05.4.2014 16:24 (utc) our position was 21:01.09N 075:12.71W